| ՈՒրաբաթ, 30 Սեպտեմբեր 2011 Տարեկան |
|---|
 09:41 | 
| | ძევერა-შერთული |
| ავტოსადგურში ჩამომდგარ მარშუტკას ძევერა- შერთულს ორიოდე მგზავრი ელოდა.გასვლამდე მთელი საა თი იყო დრო დარჩენილი...შვილიშვილისთვის ბანანი და სათამაშო მანქანა ვიყიდე,გამყიდველმა საჩუქრად „მარტორქაც „მომცა,ამაოდ ველოდე ჯიხურის გაღებას, ჟურნალი მინდოდა მეყიდა,სალაროში ბილეთებს არ ყიდიდნენ,შეგიძლიათ აბრძანდეთ,დამაკვალიანა მოლარემ.მარშუტკის სალონი მძინარე მამაკაცს ჰქონდა ჩახერგილი,წინა სავარძელზე დავჯექი.მძღოლი ამაოდ ეხვეწა,რომ ნორმალურად დამჯდარიყო,უჭირდა გამოფხიზლება...მძღოლის აქტიური მცდელობის შემდეგ,როგორც იყო გაიღვიძა,მაგრამ ვერ შესძლო ხელ-ფეხის დამორჩილება.-ვიცანი,ის ჩემს თვალწინ გაიზარდა,მახსოვს სპორტული ჩანთით ამოივლიდა ხოლმე ქუჩაზე,დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებდნე...მოკრივე იყო,მერე დაქორწილდა და ულამაზეს გოგო ს ვხედავდი მის გვერდით,ერთმანეთს მიყოლებული ვაჟებითაც მახსოვს...მერე კი მისი ცხოვრების ბორბალი უკუღმა დატრიალდა ჩხუბის გამო ციხეში მოხვდა,მიატოვა ცოლმა,თვითონ კი ლოთობის მორევში გადაეშვა,აქამდე ჩაძირული ადამიანი სასმელში არ მინახავს...გამოღვიძებულმა მონოლოგის ლუღლუღი დაიწყო,რომელიც მგზავრების ყურამდეც ახწევდა,ყველა სინანულიდ აქნევდა თავს...ჩამომდგარ მარშუტკას ხელზე მოვაჭრე ქალები აკითხავდნენ:-სველი სალფეტკი,ნასკები, დანები...გვთავაზობდნენ ,დანის გაგონებაზე ფხიზლდება:-მოაცილეთ დანები! მაგან დამღუპა,დანას ხელში არასოდეს ავიღებ!-მოიტანეთ პლანი,წამალი,...
-შენ კიდევ პლანი გინდა?,ვერ ხედავ,რომ იღუპები? მოძღვრავს ხანშიშესული ქალი.მერე დახმარებას ითხოვს,რა სახის დახმარება უნდა გვიან ვხვდები...სავარძლის ქვეშ გორაობენ ლუდისა და არყის ბოთლები...ცუდად ვარ...ლუღლუღებს უმწეოდ...ცოტა მოითმინე,სთხოვა მძღოლმა,მაგრამ ის ისევ ჯიუტად ითხოვდა შველას,პატარა ბიჭმა ტუჩებთან მიუტანა სასმელი და ერთ ყლუპს ასმევს,“ერთი კიდევ,“და ერთი ყლუპის შემდეგ თითქოს მოცოცხლდა,ამასობაში კარალეთთან მივედით,სახეზე უსიამოვნო ფერი ედება.
-აქ ,უვარგის ი ხალხი ცხოვრობს! (ცოლყოფილი ამ სოფლიდანაა) იგინება...მძღოლს საცაა ნერვები უმტყუნებს სარკეში მოჩანს მისი განერვიულებული სახე...როგორც იყო სოფლამდე მივახწიეთ,მძღოლი ბირჟაზე მდგომ ბიჭებს ეძახის-მოდით მიეხმარეთ...ყველა ჩვენთაგანს ბოლო სიტყვა საფიქრებლად დაგვიტოვა:“ნეტავ მოვკვდებოდე!“ის ჩვარივით მოღვენთილი და თითქმის ხელში აყვანილი ჩაყავთ ბოთლებთან ერთად...სალონში რეპლიკების წვიმაა:-„ციხეში სხვებიც მსხდარან,მაგრამ ასე არ გაუბედურებულან...“-„იცით რა ბიჭი იყო?“ვიღაცას ებრალება,“საწყალი დედამისი“-მე კი მისი შვილები მეცოდებიან,ამ გენეტიკის პატრონები,მათი პაპაც სასმელის სიყვარულმა დაღუპა,რომელიც წითელი დიპლომებით ამაყობდა მუდამ.-მარშუტკა ჩემს გაჩერებაზე შეჩერდა...საოცრად გულდამძიმებული ჩავდივარ...მხოლოს შვილიშვილთან შეხვედრის სიხარულმა გამომაფხიზლა.
| | |
| 14:16 |
| | დედის მონატრება |
| აპრილის თვეში საოცრად ცხელი ამინდები დაიჭირა, უცებ გაიფოთქა ბაღში
ხეხილი, შენ საწოლში წევხარ დაპატარავებული და საოცრად სევდიანი, მხოლოდ ჩვენ დანახვაზე უღონოდ იღიმები.
ნახე, როგორ უცებ აყვავდა ხეები? მანიშნებ ჩვენ პატარა ბაღზე სადაც ყველა ნერგი შენი დარგულია და ნახარებია, გიღიმი და გული ასიამოდ მეკუმშება, მაშინაც ასე გადარევით ყვაოდა , როცა მამა წავიდა ჩვენგან...გეფერები და განუგეშებ დედა, რომ მალე კარგად იქნები, იმედს არ კარგავ დედა, მაგრამ .ესეც ალბათ ჩვენს გასამხნევებლად.ახლა ჩვენ ძველ სახლში ჩემი თვალ ცრემლიანი დაიკო ღა დარჩა,მარტოდ შენს სურათს მიჩერებული ყოველ წუთს გეფერება და გეჩურჩულება.გადიან წლები და ვბერდებით დები.....კვლავ უსაშველოდ, გვაკლიხარ და გვენატრები დედა..
| | | | 14:15 |
| | სტუმრად მაიასთან |
| -დღეს დილით, ჩემი ბავშობის მეგობარს ვესტუმრე...მივიკით-მოვიკითხეთ ერთმანეთი,შვილებზე წავიჭორავეთ და მერე ჩვენი ახალგაზრდობაც გავიხსენეთ,-გოგო,სოფელში ვიყავი და ნახე,რა წამოვიღე და გადაყვითლებულ ფურცელს მაწვდის,დავხედე წერილია 40 წლის წინ დაწერილი,შენც გკითხულობს და იქნებ შენ მაინც გახსოვდეს ვინაა : ოთარ ......შვილი?-ნამდვილად არ მახსოვს ცხოვრებაში თუ ვინმე ოთარის ვიცნობდი,მხოლოდ მეზობელი მყავს ოთარი სოფელში,ის კი მაიას, როგორ მოწერდა მოკითხვის წერილს ჯარიდან? საგონებელში ჩავარდით და მერე კი სიცილი აგვიტყდა...იცი რა გამახსენდა? ორი მოხუცი კაცი, რომ საუბრობს:-გახსოვს გოგოებს , რომ დავდევდით?-კი, მახსოვს,მაგრამ რატომ დავდევდით მაგას ვერ ვიხსენებ?. ჩვენ დაკარგულ მეხსიერებაზე ჩვენ ვიცინეთ.
..
არა დრო არაფერს არ შლის წავა გადიქროლებს და იმას
გადაშლის რის ყოფნას არც ქონდა აზრი.
| | | | 14:13 |
| | წერილი ფრანჩესკას! |
| ფრანჩესკა გმადლობ წიგნის გამოგზავნისთვის (საკუთარი ლექსების) ძალიან გამახარე! მისი კითხვისას კი იმ ბავშობის ხანაში დამაბრუნე,სადაც გავიზარდეთ ის სურნელიც კი შევიგრძენი შენს ორღობეში იასამანი ,რომ აფრქვევდა...ბევრი მოგონება მაკავშირებს, შენთან შენს ლამაზ ოჯახთან, მთელ დღეებს თქვენ ოჯახში ვატარებდი, ხან შენი დაიკოს ირმას გაღვიძებას ველოდი,რათა თავის ცისფერი თვალები შემოენათებინა ჩემთვის , ხან დაძინებისას დარწევის უფლება, რომ მომეპოვებინა...იმიტომ იყო მამაშენმა , რომ იხუმრა:"ეს ბავშვი მაინც სულ ჩვენთანაა და ხომ არ გვეშვილაო?!"შენი ლამაზი დედის, დეიდა ეთერის სიმღერა მახსოვს...თამაშის ხანა მალე დამთავრდა და მთლიანად სწავლას და კითხვას ვუთმობდით დროს,ჩვენ ნავთსაყუდელი ბიბლიოთეკა გახდა, ვკითხულობდით ყველაფერს, ყველა ჟანრის ნაწარმოებს,თქვენი რჩევით"მანონ ლესკო" წავიკითხე, გაგებით ვერაფერი გავიგე, რადგან ჯერ მზად არ ვიყავი...მერე წლების მერე ახლიდან ვკითხულობდი ადრეულ წლებში გაუაზრებლად წაკითხულს...მერე იყო დრამ წრე და თქვენი არტისტული ნიჭის გამოვლინება...სოფელ-სოფელ ჩატარებული სპექტაკლები..ვერიკო, მუდამ მთავარ როლში,"ბაღჩისარაის შადრევანი" (მგონი ასე ერქვა?) ვერიკო წითელ ლამაზ კაბაში გულ განგმირული ეცემა სცენაზე...შენ მთხრობლის როლში იყავი არა?მიშა გავიხსენოთ ჩვენი დრამ წრის ხელმძღვანელი, მან გარკვეული როლი ითამაშა ჩვენი ხელოვნებისადმი დაინტერესებაში...შეგვეძლო დილიდან საღამომდე ხელოვნების და თეატრის შესახებ გვესაუბრა მასთან ერთად,ქეთევან დავიდოვნა(სოფლის პირველი მასწავლებელი)ეს იყო ყველანაირად გავითარებული ადამიანი ,მისგან ბევრი რამ ვისწავლეთ, მისი ხეივნის ქვეშ დღეებს პოეზიის და ლიტერატურის განხილვაში ვატარებდით, ზეპირად ვიცოდით ტაბიძე,გელოვანი ..ვეფხისტყაოსნიდან ხომ საათობით შეგეძლო წაგეკითხა...სად წავიდა ნეტავ ქეთავან დავიდოვნას ხელშეხებული წიგნების ბიბლიოთეკა ან ის სარკე სადაც ძალიან ლამაზები ვჩანდით?დრო უსწრაფესად გავიდა დამთავრდა ბავსობის ულამაზესი ხანა და მკაცრი რეალობის წინ პირისპირ აღმოვჩნდით,ეს არ ჰგავდა იმ წიგნებში ამოკითხულ სიყვარულის ამბავს,მალე მარტოს მომიწია ჩემს"პატარა სასწაულთან" დარჩენა,მახსოვს მსტუმრობდი და ჩემს ქალიშვილს სიყვარულით ანებივრებდი,ბაღშიც მიაკითხე და ატირებული ამოიყვანე მანეჟიდან და გულზე ახუტებული მომიყვანე, ერთად ვაბანავეთ და შენ რატომღაც "ინწეგდანა" უმღერე,მას შემდეგ ჱოველ ძილის დროს გკითხულობდა"-დედა "ინწეგდანა მოვა?"დრომ თავისი გაიტანა შენც ბევრი საზრუნავი გაგიჩნდა ხშირად ვერ ვნახულობდით ერთმანეთს, ჩემი დისგან ვიგებდი თქვენს ამბებს,ვიცი ჩემი და და დედა გსტუმრობდნენ თბილიში, როცა დედაჩემი ავად იყო და ნინოს თბილისსი ჰყავდა ექიმთან,
გმადლობ ფრანჩესკა! წლების მერე მეც ვყავდი ნინოს შენთან..ვერ გავხალისდით, ვერ ვისაუბრეთ...გულდამძიმებული ვიყავი (ჩემი ავადმყოფობით) ძალიან მომეწონა შენი პატარა ლამაზი სახლი,სადაც შენი ერთადერთი ლამაზი ვაჟკაცი აღზარდე და დედასავით სამშობლოს სიყვარულით უძგერს გული,გაგიმრავლდეს და ათასად იქცეს!ბებია გამხდარხარ , გილოცავ და ვუსურვებ გაზრდილიყოს ჯანმრთელი და საამაყო ქართველი! არ ვიცი კიდევ, როდის შევხვდებით?ერთდროს კი უახლოესი ადამიანი იყავი ჩემთვის! ამ პატარა მოგონებით შემოვიფარგლები,შენ მაპატიე, თუკი ყველაფერი ისე ვერ გაგახსენე...
| | | | 14:11 |
| | ვის გინდათ ყავის ფინჯა |
| ახალი გადასული ვარ ბინაში, არავის არ ვიცნობ, პატარა შვილები მყავს და გარეთაც ვერ გავდივარ მთელი დღე სააბაზანოში მიწევს ყოფნა, მაშინ სად იყო პამპერსი, შევალ სააბაზანოში სარეცხის დასარეცხად და მესმის სიმღერა: "წადი შორს წადი,იქნებ სულაც გადამავიწყდე...." და ასე გრძელდება ყოველ დღე, ვისმენ ამ სიმღერას , ხან მეორე მეზობელი შეენაცვლება სხვა რეპერტუარით მაღლა მცხოვრები "ჩემი ტანჯული ცხოვრება, სადამდე უნდა ვატარო........."
ერთხელაც მეწვია ერთერთი მომღერალი მეზობელი ვისაუბრეთ , გავიცანით ერთმანეთი , დავათვალიერებინე საოჯახო ალბომი ბოლოს ყავა დავლიეთ ჩამაცივდა გინდა თუ არა ჩამიხედეო ცხოვრებაში არ ჩამიხედია ყავის ფინჯანში ხათრი ვერ გავუტეხე, რა ვუთხრა? არაფერი არ ვიცი მის შესახებ მხოლოდ სიმღერა მახსენდება რომელიც აკვიატებული აქვს ,მხოლოდ ვეკითხები: თქვენ ჩემს დაბლა ცხოვრობთ? კიო. ჰოდა ვიწყებ... თქვენი მეუღლე აპირებს შორს გამგზავრებას, რაც თქვენ ძალიან გაშინებთ. მაგრამ თქვენ სანუგეშოდ მოვა ადამიანი და მოგწმენდთ ცრემლებს...მთელი სიმღერა სხვადასხვა ინტერპრეტაციით მოვეყევი უნდა გენახათ მისი გაფართოვებული თვალები . აღფრთოვანებული წავიდა ჩემი წინასწარმეტყველებით. სამეზობლო შემოირბინა და ყველას ამცნო ამის შესახებ არ გასულა დიდი დრო ახლა ის მეზობელი მოდის რომელიც ტანჯულ ცხოვრებაზე მღერის, თქვენი ფანტაზიისთვის მომინდია რასაც მას ვეტყოდი...ამ ყველაფრის შესახებ ქმარსაც მოვუყევი , როცა მეც ავმღერდი "ტი ნაშლა მალოჟე ჩემ ია, უწებია დრუგაია სემია..." გაჩუმდი თორემ ფანჯრიდან გადაგისვრიო, გამაჩუმა ქმარმა
| | | | 14:08 |
| | ვიზიტი ექიმთან. |
| გადავწყვიტე, მარტოდ წავსულიყავი...მოსაცდელი სავსე დამხვდა,ყველა ექოსკოპიის კაბინეტთან იყო ,რიგი დავიკავე და კედელს მივეყრდენი,უსაშველო,რომ მჭირს ექიმის გარეშეც ვხვდები..(.ნეტა ნაცნობი არავინ შემხვდეს) ერთმანეთის ამბებს ვისმენთ...სამ საათიანი ლოდინის შემდეგ, ჩემი რიგიც დგება...ექიმი მონაცემებს იწერს,ღირებულებას ვიხდი და მერე ვწვები ტახტზე...-"ეს შეიძლება აფრიკის, რომელიმე კუნძულის მცხოვრებს დამართნოდა!" "კი, მაგრამ სად იყავით აქამდე?"მერე ქირურგს ურეკავს:"მოდი განსაკუთრებული, შემთხვევაა..."
ეტყობა არ ეცალა ქირურგს და არ მოსულა..მერე ცდილობს დამამშვიდოს, თუმცა არაფერი მჭირს დასამშვიდებელი,რადგან თვით ყველაზე უარესისთვის მზად ვიყავი...
ქირურგის კაბინეტთან სკამზე ვჯდები...ისეთი გასაცოდავებული ვარ ჩემი თავი მებრალება..."მე მელოდებით?"-შევდივარ ექიმთან და ექოსკოპიის პასუხს ვაწვდი, ჩამოვჯექი..."კარები დახურეთ" ვდგები და ვხურავ კარებს, საკმარისია მუცელზე ხელით შემხებოდა და გადაწყვეტილებას იღებს: ონკოლოგიურში! თქვენ გიგანტური კისტომა გაქვთ და ოპერაცია სასწრაფოდ გჭირდებათ! -თქვენ, არ გამიკეთებთ? ხავს ვებღაუჭები...-ვნახოთ, მოიყვანეთ მეუღლე, შვილები და გადავწყვიტოთ...1200 ლარი ღირს ეს ოპერაცია",ეტყობა ძალიან საბრალო გამომეტყველება მქონდა..(1200 ლარი ჩემს ოჯახისთვის დიდი თანხა იყო მაშინ...მხოლოდ მეუღლე მუშაობდა, ორი სტუდენტი შვილი...) მერე , მეორე ოთახში შევყევარ სადაც ,ქალები რამდენიმე ქალი უზის მაგიდას, მათ უხსნის, რომ სასწრაფოდ საოპერაციო ვარ,რადგან მუცელი სავსე მაქვს სიმსივნით..გადაპრანჭული ქალები თავებს აკანტურებენ და ნწუ, ნწუს იძახიან...მოვდივარ ქუჩაში განადგურებული და სრულიად უიმედო..."რა ეშველებათ ჩემს შვილებს?!" "სად იშოვის ჩემი საბრალო ქმარი ამ თანხას?" და კინო კადრივით გაირბინა მთელმა ჩემმა განვლილმა ცხოვრებამ...
| | |
| Շաբաթ, 11 Հունիս 2011 Տարեկան |
|---|
| 21:21 |
| | |
| მეორე სართულის ფანჯრიდან გადავყურებ ქმარს,რომელიც სამსახურიდან დაბრუნდა და მანქანას აყენებს გარაჟში...გრძნობს ჩემს მზერას და მაღლა იყურება...მე კი თვალები მაქვს აწყლიანებული,რაღაც გამხდარი და დაბეჩავებული მეჩვენება...
-რა, არი?-ხომ კარგად ხარ?. წლებმა გვასწავლა ყველაფრის წაკითხვა ერთმანეთის სახეზე,ვერაფერს გამოვაპარებ.
-კი. კარგად ვარ. ვპასუხობ და ფარდას ვაფარებ,არ მინდა ჩემი აცახცახებული ნიკაპი შეამჩნიოს...
| | |
| Չորեքշաբթի, 06 Հոկտեմբեր 2010 Տարեկան |
|---|
| 08:08 |
| | |
| მე, რომ წავიდე – ვინ უნდა გამოუცვალოს იებს წყალი?
მე, რომ წავიდე – ვინ უნდა შემოუშვას ოთახში ქარი?
მე, რომ წავიდე – ვინ უნდა წაგიკითხოს ლექსების პწკარი?
მე, რომ წავიდე – ვინ უნდა დაგანახოს სარკმლიდან მთვარე მცხრალი?
და სხვაც რომ დავტოვოთ, ჩემო ბატონო!
ვისზედ უნდა ბრძანდებოდეთ ყოველდღე მწყრალი...
ნაზი კილასონია
ყოველ დილით,ვინ უნდა შეგახსენოს-რომ სამსახურში გაგავიანდება?-ვინ გახვედრებს ყოველ დილას საკიდზე გაუთოვებულ ტანსაცნელს? ვინ გიმზადებს:საუზმეს,სადილს ვახშამს? ვინ განუგეშებს,როცა,ასე გჭირდება თანაგრძნობა? ვინაა შენთან,როცა ავად ხარ? ვინ აყურადებს ღამით შენს სუნთქვას? ვინ გლოცავს ყოველ დილას,რომ კეთილ გზაზე იარო? ვინაა ის, ვიზედაც შეგიძლია მთელი შენი უარყოფითი ბოღმა ამოანთხიო?მან კი ყველაფერი დიდ სულოვნად გაპატიოს?, ვინაა ის ვინც ყოველ საღამოს გელოდება და ყოველიწუთის დაგვიანებისას შფოთავს?,ვინაა, ვინც უთქმელად გიგებს და ყველაფერს გპატიობს? ვინ ჩაიხედა შენს გულში ასე ღრმად,სადაც მხოლოდ სიყვარულია,ასე გადაგვარებული და მაინც სიყვარული...ვის სტკივა შენი ყოველი მარცხი?,ვის ახარებს შენ სახეზე ღიმილი ?ვინ ილოცებს,შენ თუ მასზე ადრე წახვედი შენი სულისთვის? ვინაა ის ვისაც ყველაზე ძალიან უყვარხარ?!
| | |
| |
Անձնագիր 
Անձնական հաղորդագրություն 
Հյուրատետր 
